Leki biologiczne są stosunkowo mało toksyczne na organy wewnętrzne.
Odkrycie immunologicznego podłoża łuszczycy było bodźcem do szukania innych sposobów leczenia tej choroby. Stworzono nową grupę leków tzw. leków biologicznych, które z powodzeniem są wykorzystywane w leczeniu łuszczycy oraz łuszczycowego zapalenia stawów.
Leki biologiczne oddziałują na układ immunologiczny. Jednak w porównaniu do takich leków jak cyklosporyna czy metotreksat nie działają one na cały organizm tylko na samo miejsce powstawania łuszczycy. Nie oddziałują w takim razie na narządy wewnętrzne jak wątroba czy nerki, dlatego leki biologiczne uważane są za bezpieczne. Nie są tak toksyczne jak inne leki immunosupresyjne stosowane w leczeniu łuszczycy.
Leki biologiczne składają się między innymi z białek i przeciwciał podobnych do produkowanych przez ludzki organizm. Działanie leków biologicznych polega na ingerowaniu u źródła przyczyn powstawania zmian łuszczycowych. Leki te wyłapują przeciwciała, które atakują zdrowe komórki (w ich mniemaniu będące zagrożeniem).
Leczenie biologiczne u dzieci jest możliwe w ostateczności.
Leczenie biologiczne stosuje się zwykle w umiarkowanych i ciężkich postaciach łuszczycy, a także w łuszczycy stawowej. Zazwyczaj zastosowanie tego typu leczenia jest stosowane, gdy inne leki wpływające na układ odpornościowy nie działają (np. metotreksat, cyklosporyna). Dosyć istotną barierą w Polsce przy stosowaniu leków biologicznych jest ich cena. Są to drogie leki, nierefundowane przez państwo.
Najczęstszym działaniem niepożądanym w leczeniu biologicznym jest odczyn zapalny w miejscu iniekcji. Mimo iż są to leki bezpieczne i mogą być stosowane długotrwale należy jednak zachować ostrożność. Jest to stosunkowo nowy rodzaj leczenia i jego działanie w długim okresie nie jest wystarczająco przebadane. Z racji działania immunusupresujnego leki te stosowane przewlekle mogą powodować zwiększoną zachorowalność na nowotwory złośliwe.